Nageltooi.

Blauw, groen, geel & oranje. Mijn zusje gaf me voor kerstmis kleur cadeau, omdat ik al zo veel tinten rood en roze heb. Ik trek strepen op een stukje papier en versier mijn muur met een indiaan, mijn handen met een regenboog. Misschien wordt dag in dag uit woordjes en grammatica leren zo wel plezieriger...?

Brief.

Na twaalf jaar samen kenden we elkaar door en door, dat dachten we toch, en waren we vriendinnen geworden. Ik heb het echter vaak moeilijk gehad met onze vriendschap; ik voelde dat we op latere leeftijd nooit allemaal vriendinnen zouden zijn geworden, maar dat tijd en omstandigheden ons daartoe gedwongen hadden. Er was een onuitgesproken hiërarchie aanwezig en ook al deden jullie alsof dat een illusie was, wist iedereen wel beter. Onze vriendschap heeft me vaak gekwetst, maar ergens ben ik jullie daar dankbaar voor. Onbewust hebben jullie me uiteindelijk geleerd veeleisender te (mogen) zijn. Ik verlangde altijd al veel van mijzelf als vriendin, maar eis eindelijk evenveel van anderen. Ik neem afscheid van jullie, we zijn niet (meer) genoeg voor elkaar. De afstand die al drie jaar letterlijk aanwezig is, zal na dit schrijven ook figuurlijk zijn. Ik zal jullie altijd graag zien en koester onze herinneringen, jullie zijn een mooi deel van mijn verleden. Het verleden moet ik echter loslaten voor mijzelf, voor mijn morgen samen met anderen.

Na verdriet komt opluchting en na boosheid komt begrip - ook voor mij. Het ga jullie goed.

When autumn leaves start to fall.

Zonder ophouden vliegt mijn trui aan en uit. De zon, wolken, wind en regen plagen elkaar, iedereen verwarrend. De zomer van haar troon stotend, verovert de herfst langzaam het land. Ik wandel langs water en bomen. Terwijl voor mijn voeten de eerste bladeren vallen, strelen zon en wind mijn gezicht. Mijn oog valt op een groot kruis aan de andere kant van het water. Verwondert vraag ik me af hoe het kan dat ik het nu pas ontdek. Ik besef dat ik met opgeheven hoofd langs het water wandel, mijn blik in het rond laat dwalen en niet meer in de verte van het water tuur. Ik neurie een melodie en voel hoe het deze herfst mijn hart vervult in plaats van beklemt. Ik voel verandering, hoop en geloof. De herfst is in mij.

Omdat ik het mooie te vaak vergeet.

Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.

Op de allerliefsten, en op Anne.

Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.

Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.

Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.

Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.