79

Na een druilerige dag spring ik dan toch op de trein naar den boerenbuiten. Ik ontmoet de aangelopen kat die sinds enkele weken bij de kippetjes slaapt. In de tuin vangen we de laatste zonnestralen en genieten van een glas witte wijn. Slapen op zolder doen we eindelijk weer.

80

Hij schenkt me een plastieken bal uit de 'sjiekenbak'. We gaan uit eten bij mij om de hoek en ik draag mijn nieuw parelkettinkje. Ik zie hem graag.

81

Ik omhels mijn zus voor het eerst sinds kerstmis. Net voor ik naar mijn laatste examen vertrek, vind ik een prachtige brief in mijn brievenbus - net een kleine schatkist. Vriendinnen in het park en toasten met zelfgemaakte cocktails op de zomer. Plannen voor een spelletje petanque vallen letterlijk in het water, op weg naar huis springen we uitgelaten in de plassen. Een spaghettifestijn en wilde danspassen als afsluiter.

82

Een bankje onder een boom en onderaan de helling een honderdjarige eik. Een pracht van een holle boom met een altaartje alwaar Maria over bloemen, wensen en gebeden waakt. Een schonere bushalte ben ik nog niet tegengekomen.

84 83

De wervelwind waar ik een tijdje geleden over schreef, is nog altijd niet gaan liggen. De afgelopen dagen waait ze zelfs harder dan ooit tevoren. Als ik slapen wil om niet meer na te denken, weet ik hoe laat het is. Awel, tis van datte. Ik staar reeds de hele ochtend naar mijn scherm, maar schrijf geen woord. Ik denk na en raak alleen maar verwarder. Mijn hoofd moet echter leeg, daarom schrijf ik nu zonder nadenken en zie ik wel waar ik uitkom.

Na vier jaar en drie verschillende studies (meer uitleg laat ik even achterwege) is het voor mij genoeg geweest. Ik ben het beu mijzelf en anderen te overtuigen dat ik het echt wel kan, dat het dit jaar anders zal zijn, dat ik het anders aanpakken zal, dat dit de juiste studiekeuze is, dat.. dat.. dat.. Ik kan niet meer. Ik wil mijzelf niet langer wijsmaken dat het anders zal gaan dan de voorgaande jaren. Het is niét zo. Ik heb mijn best gedaan, ik heb doorgezet, ik heb mijzelf weer opgepakt toen het nodig was, ik heb doorgebeten, ik heb om hulp gevraagd. Ik zie echter geen resultaat, terwijl de nood aan positieve bevestiging hoog is. Ik hou het zo niet lang meer vol.

Ik besef nu pas dat dat niet het einde van de wereld betekent, dat dat niet betekent dat ik gefaald heb en al helemaal niet dat ik dom ben. Vroeger voelde dat wel zo en wilde ik mij kost wat kost bewijzen. Studeren en een diploma halen was de enige optie. De druk die ik zo op mijzelf legde, verlamde me alleen maar meer. Ik merk echter dat ik op een punt ben gekomen, dat ik inzie dat studeren niet voor mij is weggelegd. Ik word er ongelukkig, ongelofelijk zenuwachtig, verward en moe van. Het hele jaar door galmt er 'studeer!' door mijn hoofd, want: 'het is nu of nooit!'. Misschien is het wel nooit? Misschien is het later, maar in elk geval is het niet nu. En wie weet is het beter zo. Ik hoop het.

Over twee weken krijg ik mijn resultaten van dit semester. Ik kan dan concreter nadenken en plannen. Wel/niet. Het voelt raar, langs de ene kant ben ik ongelofelijk triestig, radeloos en zenuwachtig, terwijl het langs de andere kant als een opluchting voelt. Ik heb het gevoel dat er geen tijd meer te verspillen valt, indien ik (voorlopig) stop met studeren. Wat ga ik dan doen? Hoe? Waar? Hoe overtuig ik anderen van mijn plannen? Moet ik hun daar wel van overtuigen? Hoe ver moet ik gaan? Waar te beginnen? Wat zijn mijn opties? Ik weet het allemaal niet.

Verhalen of raad. Tips of websites. Goed of slecht. Vragen of antwoorden. Deel het alstublieft met mij hier of via mail. Ik ken (gelukkig) niemand om mij heen die in dezelfde situatie zit, maar dat maakt het ook alleen maar spannender (en vervelender). Ik zit met mijn handen in mijn haar en al is mijn verhaal hier verre van compleet, ik geloof desondanks dat elk gedeeld woord waardevol kan zijn.

88 87 86 85

Ik dronk koffie met haar op de Kunstberg en keek uit over de stad. Een toevallige voorbijganger bleek een oude bekende te zijn. Terug thuis bracht ik enkele fijne dagen door. Slechts een examen te gaan, maar daar maak ik me geen zorgen over. Ik wisselde studeren af met het maken van confituur, het verstellen van kledij, het lezen van boeken, het schrijven van brieven en het luisteren naar schone muziek.

89

Je blies op mijn bril en tekende hartjes in de mist.

90

Op de trein vertelt een Indiër me waarom hij in Europa is en laat me fier Indiase muziek horen. De melodie maakt mij nog zenuwachtiger dan ik al ben, maar soms moet men prioriteiten stellen: de ontmoeting zal ik me later nog voor de geest kunnen halen, wat er op blad 106 van mijn cursus staat waarschijnlijk niet.

91

Slechte nachtrust, te slaperig om goed te studeren, te zenuwachtig voor een dutje. Frustratie alom. Geen dag om over naar huis te schrijven n°3, dacht ik. Tot ik 's avonds plots besloot haar de brief te schrijven die ik haar eigenlijk reeds drie maanden geleden voor haar verjaardag had willen geven. Ik stelde vragen en uitte mijn gevoelens, ik deelde iets van mijzelf en wenste haar het allerbeste van de wereld toe.

Ik zie haar graag (gelukkig).

92

Enkele jaren geleden sprak ik in de verste verte niet tegen anderen. Wat ik voelde, wat me zeer deed of waarover ik droomde, vertelde ik enkel zwijgend in gedachten. Ik schreef veel, meestal naar haar. Toen ik besloot mijn verhalen het licht te geven, deed ik uren over een enkel stukje. Tevreden was ik zelden en periodes van veel en weinig schrijven wisselden elkaar af.

Zo gesloten als een dagboek met een slotje ben ik niet meer. Met dank aan anderen en aan mijzelf praat ik na al die tijd veel meer. Ik weet hoe fijn praten kan zijn en leeg mijn hoofd bij al wie ik graag zie. Het verrijkt me, maar doet me vaak mijn liefde voor schrijven vergeten. Desondanks wik en weeg ik vroeg of laat  toch weer woorden alsof mijn leven ervan afhangt.

De eerste maand van 124 is voorbijgevlogen. Wat begon als schrijvend aftellen, is ondertussen eerder aftellend schrijven geworden. Vaak had ik geen tijd om iets op papier te zetten en zoog ik snel tussen de soep en de patatten iets uit mijn duim. Op andere dagen maakte ik dan weer tijd voor schrijven vrij. Het verbaast me dat ik iedere dag iets vind wat ik onthouden wil, al weet ik tegelijkertijd dat mijn verbazing ongegrond is: natùùrlijk is er elke dag iets wat het opschrijven waard is. Dit besef ik echter pas sinds ik dagelijks schrijf - of toch bijna.

Naast praten, leegt ook schrijven wederom mijn hoofd. Zelfs al heb ik slechts 1 minuut de tijd -of waarschijnlijk juist daarom?-, het feit dat ik over elke dag iets schrijven moet, maar vooral wìl, duwt me verder en daagt me uit.

93

Een programma op de televisie over het geheugen gaf mij inspiratie: de afgelopen dagen maakte ik liedjes van mijn leerstof. Hopelijk werpt dat maandag zijn vruchten af. Verder hield ik ook meerdere breipauzes en is  de sjaal waar ik afgelopen winter aan begonnen was na twee dagen zo goed als af.

94

Bij het ochtendgloren ontwaken we en slechts enkele kusjes later hebben we alweer afscheid van elkaar genomen. De trein zit vol werkmensen met nog een beetje zand in hun ogen. Wachtend op mijn overstap drink ik een tas koffie en kijk naar gehaaste voorbijgangers. Een man begint zijn dag met een pintje. Tijdens de rit lees ik een paar verhalen uit een boek dat ik cadeau kreeg en betrap mijzelf op gegiechel - dat overkomt mij normaal nooit! Buiten verandert het landschap van velden in bossen; thuis nadert. De kaartjesknipper fluit vrolijk  de hele reis lang een deuntje -ook mijn wekker, geen gezever- en bij elk stationnetje waar we halt houden, zingt hij op het perron uit volle borst. Zijn kanariepiet- en musicalster-aspiraties bezorgen me een glimlach.

95

6 weken, mijn 10 examens, uw 9-to-5 job en meestal 331 kilometer van elkaar verwijderd zijn; een rekensom is overbodig. Wie weinig tijd heeft, moet dan maar inventief zijn...

Vanavond zijn we bij elkaar in de buurt, maar nèt als gij er de brui aan moogt geven, roept mijn plicht als concierge. Gelukkig heb ik een droom van een job en nodig ik u uit om de avond  bij mij door te komen brengen. Uw jasje hemelsblauw, ik vlieg u om de hals. In mijn bureautje verras ik u met een mand vol heerlijkheden. Olijven, chips, groentjes-op-een-stokje en stokbrood met gerookte zalm. We smikkelen, babbelen en kunnen onze ogen niet van elkaar afhouden. Popcorn en veel frambozen à la Amélie als dessert, terwijl we naar mijn lievelingsfilm kijken. "Het ziet er hier wel gezellig uit!" laat een van de schilders zich ontvallen als hij naar huis gaat. Tzalwelzijnda.

96

Het ene moment raak je tijdens een treinreis aan de praat met een nieuwsgierig, ouder mijnheertje en deel je verhalen met elkaar. Je geniet na van een fijne ontmoeting. Het volgende moment word je echter om geen enkele reden uitgescholden voor rotte vis. Je voelt je geïntimideerd en angstig, zeker als je daarna nog door hun gevolgd wordt. Triestig vraag je je dan af met wat voor geweten die grote monden 's avonds gaan slapen. Na je overstap kom je gelukkig terecht in een coupé vol breiende dames die op uitstap zijn geweest ter ere van Wereldbreidag. Ze tateren honderduit en vertellen je dat ze het woord 'breitrein' in de Van Dale willen. Eenmaal thuis vind je bruine enveloppe van haar vol woorden, mooie knopen en haakwerkjes.


Vrolijke verhalen en nog veel meer schoons delen met onbekenden stelt het nare zeker in de schaduw, maar maakt ook dat ik de andere kant van de mens nog veel minder begrijp.

97

Uw mooie trui dragen
+ zelfgemaakte limonade van gember, citroen en aardbei drinken
+ een gesprek waarbij ik de oren van uw hoofd getetterd heb
= geen al te slecht einde van een piekerzondag.

98

Als je voor het eerst bij iemand op bezoek gaat, ontdek je een ander deel van die persoon. Hoe iemand leeft, wat iemand graag leest of waar iemand zich graag mee amuseert - het vertelt ons meer dan we denken. Ik vind het fijn om dan rustig rond te kijken, eens in de boekenkast te neuzen of te genieten van foto's. Ik heb mijn moderne boekenkast eindelijk opgeruimd, je vindt hem hier. Ontdek verhalen, mooie beelden, recepten en veel ander schoons van anderen, en zo ook weer een stukje van mij.

99

Iets meer tijd voor schrijven over 17 dagen, maar gedachten zwieren door mijn hoofd als een wervelwind. Hoe ik dromen van morgen vandaag al kan waarmaken. De aarde vanuit de hemel zien en genieten van mooie beelden, maar vanbinnen een knoop in mijn maag voelen om de achterliggende boodschap. Hoe zelf meer mijn best te doen voor de natuur en spelen met gedachten. Uitrekenen wanneer ik weer naar een les yoga kan gaan en thuis zelf pogingen doen tot. Hoe om te gaan en samen te leven met mijn zusje, de kluizenaarster. Mijn haar dat groeit, voor het eerst sinds drie jaar een kam nodig te hebben en de eeuwige groei/knip-twijfels. Hoe rustiger te zijn en anderen meer in hun waarde te laten. Willen weten hoe ik een jeansjasje moet bleken of mijn broek moet repareren. Moesje en nadenken over dood en leven. Bezorgdheid om vriendinnen en gemis van geliefden. Willen breien aan een wintersjaal terwijl de zomer in aantocht is en mijn spullen niet hier liggen maar daar. Hoe tijd bewuster te besteden en minder te verspillen. Vrijheid en geluk voelen, onbezonnen en spontaan zijn. Uitzoeken hoe ik het beste studeren kan. Elke dag een brief schrijven naar iemand die ik liefheb en naar de postbus lopen. Nagenieten van een wedstrijd 'om-ter-verste-kersenpitten-spugen'. Mij afvragen waar ik terecht zal komen als ik geen kind meer ben en dit alles voorbij is. Houden van zijn frivoliteit. Mij afvragen waarom ik 124 en Grijze Dagen zo graag verberg maar tegelijkertijd spelen met het idee van delen. Willen weten wie hier graag leest en waarom en wie jij bent en of jij ook schrijft en of ik meelezen mag en of jij tips voor mij hebt.

100

Ik drink het ene potje thee na het andere terwijl ik studeer. Groene thee, thee met verse gember en citroen of met kruiden uit de tuin en kamille uit de weide. Als de avond valt, praat ik even met u. Ietwat triestig zeg je geen thee te drinken zonder mij, omdat dat gezellig noch lekker is. Je hangt op, en ik mis je nog een beetje meer.

101

Op de trein kijk ik naar anderen om me heen. Ze komen en gaan, maar niemand reist met mij mee tot over de grens, tot aan de terminus. Thuis drink ik thee en praat over wat ik gisteren voelde. Plots ween ik een beetje. We wandelen door ons dorpje met de poeffies en plukken bloesems van de lindeboom. Ik leer dat de linde vroeger een heilige boom was, die in het midden van de dorpskern stond. Hier staat de oude linde met dikke stam en enorme kroon inderdaad bij de kerk en de waterput. Lindebloesem omarmt en wiegt troostend, lees ik ook nog. We eindigen de dag met prachtige beelden en lekkere kersen, ongelofelijk veel.

102

Ik denk veel na en merk dat ik veranderd ben. Vorig jaar, eigenlijk zelfs nog geen vier maanden geleden, vond ik dat ik deze weg moést en zou nemen. Zo niet, dan had ik gefaald. Dat er andere wegen zijn en misschien eentje daarvan veel beter bij mij past, besefte ik vandaag pas. Ik voel me opgelucht. Tot ik klaar ben met aftellen, zal ik echter mijn huidige weg vervolgen. Ik hoop dat ook daarna nog te kunnen doen, maar zo niet dan durf ik eindelijk een zijweg in te slaan.

103

Ik leg mijn eerste examens af: eentje is een kleine ramp, de anderen hopelijk successen. Een avondwandeling door de stad voelt als uitwaaien aan zee, zo hard raast de wind. Nog een leuke ontdekking, maar het lichtje gaat helaas niet aan terwijl wij er staan. Op een dag ga ik echter tegen het standbeeld van de leeuw zitten en turen tot de lantaarn flikkert.

104

Een studiedag die voorbij vliegt in plaats van kruipt, dat was lang geleden.

105

Liefste Moesje, vanochtend namen we afscheid van u. Vandaag zou je negentig geworden zijn. Zo schoon, je gaat ter aarde op de dag dat je ter wereld kwam. Uw cirkel is rond. Ik vind geen woorden, misschien schrijf ik later een verhaal, maar vandaag leen ik woorden uit de mis: Moesje, jij was liefde.

Ave Maria.

106

Beste Vlaamse Gaai, ik wil graag dat je een nestje in onze tuin maakt en me dan iedere ochtend met je verenpracht begroeten zal.

107

Luister naar The Köln Concert door Keith Jarrett, volledig.

108

124 dagen, 16 mei tot 16 september, einde van mijn academiejaar 2010-2011.

Voor velen zijn het fijne en zorgeloze zomerdagen, voor mij vooral studiedagen en spannende tijden. Wie heeft dat aan mijn been gelapt? Ikzelf, voor de zoveelste keer trouwens. Ik ben vastberaden ditmaal door te bijten en op het einde van de rit fier op mijzelf te kunnen zijn. Ik heb dat echt heel hard (maal tienduizend) nodig. De tijden van omzwervingen zijn voorbij, dit is mijn laatste kans. Ik ben me ervan bewust dat ik mijn zelfbeeld en geluk niet enkel van mijn behaalde resultaten mag laten afhangen. Zelfs helemaal niet, maar dat vind ik lastig.

Ik schrijf en tel af,

opdat ik volhouden zal;

opdat ik inzie dat vandaag niet precies hetzelfde is als gisteren en ook morgen anders zal zijn;

opdat ik voel dat ik allerlei dingen beleef, ook al slijt ik het grootste deel van de dag op mijn stoel;

opdat ik trots en vrijheid voel;

opdat ik volgend jaar verder studeren zal;

opdat opdat opdat nog zo veel meer.

109

De betekenis of spelling van een woord opzoeken in de Dikke Van Dale leidt bij mij vaak tot een zoektocht naar leuke, nieuwe woorden. Zo las ik bijvoorbeeld:

tan'taluskwelling, v. (-en), kwelling waarbij met het begeerde in de onmiddelijke nabijheid ziet en het toch niet kan verkrijgen.

tapijt'vreter, m. (-s), (germ., <Tepichfresser), iem. die loopt te ijsberen.

Schone woorden leer ik graag.

Toen mijn grootouders in Afrika woonden, hadden ze vaak maandenlang geen nieuwe lectuur. Mijn grootmoeder las de Dikke Van Dale, met een bladwijzer, van voor naar achter, tien jaar lang. Na al die jaren wint ze nog altijd elk potje Scrabble.