Appelmoes.

De verbrande geur van kraampjes met hotdogs en gesuikerde noten. De overdaad aan neon en reclame op Times Square. De stoom die 's avonds echt uit de grond krinkelt. De lieve homies in Harlem en busy bankmannen in Wall Street. De oude kerkjes geperst tussen hoge, statische gebouwen. Het verloren 'Happy New Year' kaartje bij de Hudson River, datum: 23 september 2009. De wind die eindeloos door de kaarsrechte straten raast en de paar scheve straatjes met prachtige graffiti die alles ontregelen. Het bruidspaar bij zonsondergang onder Brooklyn Bridge. De stortbui tijdens de uitbundige parade ter ere van Halloween. De hamburger met pickle, take-away koffie en pumpkin cake. West Side Story op Broadway en de architectuur van het Guggenheim. De vrouw die voorleest op de metro voor het jongetje met een enkele tand. De eekhoorntjes, wasbeertjes en verkleurde bladeren aan de bomen in Central Park. De vrouwen met panterprint jassen in gele taxi's en de sirenes van rode brandweer(speelgoed)auto's. The Empire State Building, het onwerkelijke uitzicht en de ontelbare lichtjes.

Al dagen droom ik weg bij beelden en herinneringen. Ik vind de woorden niet die eer doen aan herfst in een stad van dromen en contrasten.

Strik.

Ik open mijn raam en ga zitten in het kozijn. Benen bungelen, thee dampt. Ik zoek de torens in de mist en gelukkig ontwar ik lichtjes hun silhouet. Ik luister naar de vallende regen en kijk hoe cirkels en belletjes in plassen snel opduiken, nog sneller verdwijnen. Net zoals hij. Mijn oog valt op een fles parfum, verscholen achter bloemen en kaarsen op mijn vensterbank. Ik strek mijn hand uit, twijfel even, maar pak het flesje dan toch. 'Niet ruiken, niet ruiken.', weergalmt het in mijn hoofd. Ik ruik toch. Zijn geur vervult en pijnigt me.

Het is tijd. Ik diep de doos die hij ooit voor me beschilderde op uit mijn kast en leg er de fles in. Ik neem de boeken die hij me gaf, de brieven die hij me schreef, de foto's, het muziekdoosje waar hij zo vaak aan draaide, vrolijk en vals meezingend, de metrokaartjes, de laatste roos. Ik sluit de doos, strik er een lint rond en zet hem ver weg boven op mijn kast.

De strik zal de doos sieren tot de dag dat we elkaar terug zien. Samen zullen we eindelijk proeven van de fles wijn die ik lang geleden voor ons meebracht uit Saint-Amour. Samen zullen we onze opgeborgen verhalen en liefde herinneren. Samen zullen we besluiten dat ondanks het einde, het verhaal mooier was dan ooit gehoopt.

When autumn leaves start to fall.

Zonder ophouden vliegt mijn trui aan en uit. De zon, wolken, wind en regen plagen elkaar, iedereen verwarrend. De zomer van haar troon stotend, verovert de herfst langzaam het land. Ik wandel langs water en bomen. Terwijl voor mijn voeten de eerste bladeren vallen, strelen zon en wind mijn gezicht. Mijn oog valt op een groot kruis aan de andere kant van het water. Verwondert vraag ik me af hoe het kan dat ik het nu pas ontdek. Ik besef dat ik met opgeheven hoofd langs het water wandel, mijn blik in het rond laat dwalen en niet meer in de verte van het water tuur. Ik neurie een melodie en voel hoe het deze herfst mijn hart vervult in plaats van beklemt. Ik voel verandering, hoop en geloof. De herfst is in mij.