Even anders.

Mijn zusje speelt de prikkelbare struisvogel: ze ontwijkt al weken de berg studiewerk waar ze dringend haar tanden in moet zetten en is daardoor niet te genieten. Ik weet dat dit wel weer zal overwaaien eens ze zichzelf een schop onder haar kont heeft gegeven, maar ondertussen fret ik al een week mijn kas op. Samenwonen is niet fijn zo en ik voel de spanning tot in mijn buik. De komende weken zullen voor ons beiden enkel nog drukker worden, zelfs nog tot diep in de zomer moet ikzelf ook veel studiewerk verzetten. Vandaag schreef ik de onrust uit mijn hoofd en besefte ik dat de marathon begonnen is. Ik dacht ook na over een manier waarop ik de komende maanden wil invullen, opdat ik het ditmaal eindelijk eens zal volhouden. 

Dagenlang studeren, weken aan een stuk, heb ik vaak als eenzaam en negatief ervaren. Als de herfst echter over enkele maanden alweer bijna voor de deur staat, wil ik fier zijn op mijzelf. Ik wil goede resultaten. De komende maanden wil ik dit jaar als fijn ervaren. Ik wil goed studeren zodat ik mijn pauzes écht verdien en zodat ik 's avonds met een gerust hart in bed kan kruipen. Opdat niet elke dag op de vorige lijkt, wil ik efficiënt mijn dagen en studiewerk plannen om zo tijd vrij te maken voor andere dingen die mij energie geven. Zo neem ik me voor dagelijks te schrijven, al zijn het maar enkele woorden. Ook moet ik genoeg bewegen (mijn rug neemt mij studiedagen nogal kwalijk) en wil ik lekker koken (vooral eten!). Genoeg tijd met hem kunnen doorbrengen is ook belangrijk, net zoals een goede nachtrust. Mij minder van haar aantrekken, maar zelf ook wat vaker tot 10 tellen, zal mij ook deugd doen.

Tot zover voor vandaag, morgen meer.

Turning my orbit around.

Regen-zon-wolken-zon-hagel-regen-bloesems-warm-wind-zon-vogels-tulpen-regen-koud-en-weer-zon. Gelukkig-vrolijk-angst-vertrouwen-vrolijk-tranen-glimlach-trots-ijver-vertrouwen-angst-maar-gelukkig.


Buiten veroorzaken de aprilse grillen wanorde, binnen in mij een omwenteling.

Passieve faalangst.

Ik vergeet te schrijven, zowel hier als in mijn boek als naar zij die mij schrijven. Ik vergeet het bewust, omdat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf. Ik vind het niet goed, waarom dan schrijven? Ik leg de lat hoog voor mijzelf. Ik ben nog lang niet wie ik wil zijn, wie ik ben. Ik wil goed zijn, goed studeren, goed schrijven. Beter dan goed. Ik wil niet falen en dat gevoel bezorgt mij zo veel schrik, dat ik alles uitstel en de confrontatie uit de weg ga.

Zo faal je inderdaad niet, zei ze, maar haal je daarentegen ook niets. Haar woorden raakten me; ze vertelden de waarheid die ik zelf niet onder ogen wilde zien. Opstand kwam na verdriet en al even leer ik er tegen ingaan. Vanaf vandaag ook weer hier.

Vechten.

Sinds Samen Alleen zijn de tijden veranderd. Mijn verhaal werd beter ontvangen dan ik had durven dromen. De opluchting was zo groot, zo fijn. Samen zochten we naar een oplossing en vandaag, enkele weken later, voel ik dat we de juiste hebben gevonden. Ook schreef hij plots na lange stilte weer. Ik las zijn verhaal, en merkte dat zijn woorden me niet langer van mijn voetstuk gooien.

Na een verwarrend jaar voelt het alsof alles eindelijk op zijn pootjes terecht komt. Samen is alles zo veel mooier, makkelijker en beter dan alleen. Ik voel me vrijer, gelukkiger en ben dankbaar om zo veel lieve en prachtige mensen om mij heen. Het waren niet de mooiste dagen van mijn leven, maar toch zal ik ze eeuwig met me meedragen en zullen ze me eraan herinneren waarom ik vecht voor beter.

Verlangen.

Mijn zoektocht is voorlopig verre van vruchtbaar. De afgelopen weken beginnen door te wegen, de vermoeidheid is groot. Mijn gedachten dwalen steeds af naar fijnere dingen. Ik verlang naar vrijheid, zorgeloos genieten, fietstochtjes, margrietjes, lachen, vriendinnen, reisjes. Nog tien dagen.

Over een paar dagen ga ik naar mijn liefste -alhoewel, in deze periode even niet- stad en leg ik mijn voorlaatste examen af. Ik wil daarna 'Mijn Boeken' mee naar huis nemen, deze week was ik ze helaas vergeten. Ik ben benieuwd naar wat ik allemaal zal lezen, zal voelen en me weer zal herinneren. Ik heb 'Mijn boeken' het afgelopen jaar niet een keer aangeraakt. Teveel droevige verhalen of juist verliefd gekriebel over hem, toen liever niet. Wie weet kom ik al lezend wel iets mooi tegen, en verschijnt het hier een dezer dagen. Tot dan verdwijn ik nog even ietsje meer.

Trots.

Snel heb ik vanochtend een douche genomen, mijn vrolijkste zomerjurkje aangedaan en mijn nagels roze gelakt. Gedaan met dat vieze haar waar je nog net geen frietjes in kan bakken, gedaan met die donkere lompen waarin ik niet eens de voordeur durf te openen. Ik heb een pot thee gezet en een paar lekkere koekjes op een schaaltje gelegd. Het raam staat op een kiertje, de zonnestralen piepen binnen en ik hoor de vogeltjes fluiten. Gedaan met het treurige "Ik heb zes weken examens"-gevoel, ik ben klaar voor deze eerste "Studeren zoals ik schrijf"-dag!

Het afgelopen jaar was niet mijn beste jaar ooit, dat is ook aan mijn studieresultaten te zien. Helaas, want ik studeer eindelijk iets waar ik van houd, dus wil ik eigenlijk niets liever dan het goed doen. Het is juist de gedachte dat ik eindelijk op mijn plaats zit, die er echter de voorbije tijd voor gezorgd heeft dat ik in mezelf ben blijven geloven. Ik besefte dat ik eerst mezelf (terug) moest vinden, voordat ik al het andere goed kon doen. Ik heb veel tijd in mezelf gestoken, de dagen dat ik mijn bed niet uitkwam minderden, ik werd hoopvol. Ik kreeg weer energie, weer levenslust, en ondertussen heb ik wat gebeurd is zo goed als mogelijk een plaats gegeven.

Ik voel me beter en beter, sterker nog, ik voel me goed. Het doet me veel deugd dat na al die tijd te kunnen en durven schrijven. Ik ben trots op mezelf, wat een ongelofelijk fijn gevoel. Ik wil meer van dat! Het is tijd voor mijn studie, tijd om te bewijzen wat ik waard ben, tijd om nog trotser op mezelf te kunnen worden.

Afgelopen dinsdag zat ik na een examen met een paar vriendinnen op de trap voor onze universiteit. "Hebben jullie het al gehoord?", giechelde er eentje, "C. heeft niet meegedaan aan het examen, omdat hij wist dat hij toch geen grote onderscheiding zou kunnen halen. Hij doet meteen mee met het herexamen, dan kan hij meer leren..." Ze begonnen allemaal te lachen en grapjes te maken. Ik zweeg, ietwat boos in gedachten verzonken. Moeten we niet allemaal zoals C. het beste van onszelf willen geven?

Het hield me al bezig sinds ik hier een week geleden begon te schrijven. Als ik schrijf, rollen de woorden er niet zo maar mooi uit. Ik denk na tot ik dat ene woord gevonden heb, dat ene woord dat alles omvat. Ik wik en weeg, herlees, schrap, herschrijf, herlees. Het uiteindelijke verhaal is nooit hetzelfde als wat ik in gedachten had toen ik er aan begon, maar toch klopt het elke keer opnieuw. Ik bekeek mezelf nooit als een perfectionistisch persoon, maar ik ontdekte de afgelopen week dat als het op schrijven aankomt, ik toch wel enkele trekjes vertoon die dicht in die buurt komen. Als ik dat nu ook eens voor mijn studie zou voelen, dan kan het toch niet anders dan dat ik beter zal presteren? Ik houd van schrijven, vandaar dat gevoel, vandaar die lichte drang naar perfectie. Ik houd echter ook van mijn studie, dus moet dat gevoel toch ook ergens in mij verstopt zitten?

Vandaag begint mijn zoektocht. Ik wil lezen, herlezen, leren en herhalen. Zo lang tot ik op het einde van de dag trots mijn bed in kan duiken, tot ik mooie resultaten zal halen. Ik ga het vinden, dat weet ik zeker, en ik ga het vasthouden opdat de volgende jaren beter zullen zijn. Ik ga studeren zoals ik schrijf. Duim!