Stilte.

Ook aan de mooiste liedjes komt soms een einde. Ik reageer niet zoals ik hoor of dacht te zullen reageren. Het verwart me, hij verwart me en hij ook. Alles om mij heen raast al weken door, ik kan niet meer.

Pen en papier.

Sinds een tijd schrijf ik in een oud schriftje waarin ik vroeger op de eerste bladzijde met hanenpoten woorden als mus, miep, school en boom heb geschreven. Ik heb gemerkt dat ik veel liever schrijf op papier met een pen, dit nog altijd met hanenpoten, dan dat ik typ. Ik wil vooral op papier verder schrijven, maar sommige verhalen zullen hier verschijnen. Dit regelmatiger dan de afgelopen tijden; ik was Grijze Dagen weer eens uit het oog verloren.

Voorzichtig schrijf ik daar dat alles op zijn pootjes terecht lijkt te komen. Ik probeer het goed in de hand te houden, ik weet dat het vooral in mijn hoofd zit. Ik leef bewust, maar tegelijkertijd gaat alles bijna vanzelf. Al is geluk nog zo vergankelijk en broos, ik heb voor het eerst amper schrik het te verliezen. De afgelopen weken ging het geluk wel hand in hand met een gevoel van afstand ten opzichte van anderen. Soms lijken ze vreemden en begrijp ik hun niet. Of begrijpen we elkaar niet, zelfs niet na al die tijd. We spreken het niet uit, maar weten het allemaal. Tenminste, dat denk ik, al ligt het misschien ook enkel en alleen maar aan mijzelf. Vroeger werd ik verdrietig van dat eenzame gevoel, het deed pijn. Nu heb ik haar langzaam maar zeker lief. Ik weet dat ze niet blijft, ook al zal ze nog vaak wederkeren en brengt ze nog steeds pijn en twijfels met zich mee. Ik onderga haar echter niet meer, maar leer met haar omgaan. Ik voel me zelfs tegelijkertijd gelukkig. Grijs in al haar tinten is voor mij wit.

Samen alleen.

Sommigen om mij heen lieten het ver komen voordat ze hun verhalen vertelden, veel te ver. Meerdere keren stond ik er vroeger al van versteld. Toegeven aan onszelf dat er iets aan de hand is, toegeven dat we datgene niet alleen kunnen oplossen en uiteindelijk om hulp vragen.. Het steelt allemaal veel tijd van ons, veel te veel. Keer op keer heb ik mijn beste raad gegeven, mijn liefste woorden toe. Ze mochten het nooit meer zo ver laten komen. Ik zou er altijd voor hun zijn. Ze deden er vooral goed aan toe te geven dat ze niet sterk genoeg zijn. Niemand kan het alleen, voegde ik er telkens aan toe.

Anderen raad meegeven, helaas betekent dat bij mij nog steeds niet het zelf ook aannemen. Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ook ik het niet alleen kan, te lang. Dat besef is er al even, ondertussen wordt het tijd dat ik om hulp vraag. Ik heb ongelofelijk veel schrik en ben al enkele dagen mijn moed bijeen aan het rapen, maar sinds ik deze beslissing heb genomen, is een nare, verlammende druk weggevallen. Binnenkort maak ik eindelijk samen mijn geluk.

You're in our talons now, and we're never letting go.

Sommigen hebben misschien gisteravond mijn verhuisbericht gelezen. Ik vermoedde namelijk dat er hier meegelezen wordt door zij die dat van mij (nog) niet mogen. Het voelde alsof iemand schaamteloos mijn hoofd vol gevoelens en gedachten bespiedde. Ik panikeerde en besloot te veranderen van site, in een poging onder te duiken.

Vandaag realiseerde ik me dat ik dit niet mag doen. Een van de redenen voor mij om weer te schrijven, én dit daarbij openbaar te doen, was namelijk dat ik mezelf en alles wat ik denk maar nooit uitspreek, niet meer wilde verstoppen. Ik mag daarom nu niet weglopen, hoe graag ik het ook wil. Ik moet wennen aan het idee dat zij die mij kennen eindelijk ook dit deel van mij ontmoeten. Daarbij was ik al aan enkele ontmoetingen begonnen en voelde ik me daar trots over. Enkele vriendinnen lezen hier al sinds het begin mee, anderen heb ik ondertussen ingelicht over het bestaan van Grijze Dagen. Ik wilde hun vertellen dat ik weer schrijf en hoe goed dat voor mij is. Aan de laatstgenoemden heb ik echter het adres nog niet gegeven, ik zie hun bijna dagelijks en dat bezorgt me angst. Ik ben bang dat sommige verhalen hun zullen kwetsen, iets wat absoluut niet de bedoeling is. Ik ben bang voor vragen. Ik ben bang dat als ze hier lezen wat er allemaal speelt, ik bij hun niet onbezonnen zal kunnen zijn. Ik heb die onbezonnenheid echter hard nodig als het minder goed met me gaat. Ze weten niet hoe donker het soms is, en hoeveel zij onbewust in zulke tijden voor mij doen.

Ik wil echter trots op mezelf blijven en me verder leren en durven blootgeven, dus ga ik nergens anders heen. Toevallig of niet werd ik vandaag dankzij het onderstaande filmpje weer een beetje verliefd op Bowerbirds nog meer op 'In our talons' (vanaf 7 min).

You may not believe, but even we were scared at first.