Secret Santa.

Er zijn enkele jaren verstreken sinds ik Tess leerde kennen op de meest pubermeisjesachtige website die je je maar kan inbeelden. Ondertussen zijn we niet meer die meisjes van toen en zijn we beiden die site ontvlucht -of toch bijna-, maar vriendinnen zijn we gebleven en vorige week ging ik zelfs nog fijn bij haar soeplunchen! We houden ondertussen ook allebei een blog bij, al schrijft zij wel al veel langer (en vooral veel regelmatiger) dan ik, maar toch hebben we beiden duidelijk onze internetroots nog niet verloochend!

Dit jaar organiseerde Tess voor kerstmis een Secret Santa onder bloggers. Niet meedoen was natuurlijk geen optie, dus schreef ik mij in.. En gelukkig maar! Ik vond het spelen van Secret Santa zeer leuk, net zoals het pakje dat ik heb gekregen van JeMaMuse, mijn Secret Santa. Eigenlijk was het pakje vorige week al aangekomen, maar ik had besloten mijn nieuwsgierigheid te bedwingen, het pakje onder de kerstboom te leggen en pas te openen op kerstavond.. Mislukt! Daarstraks kon ik me tijdens een -oh hoe graag had ik hier wel niet 'welverdiende' geschreven, maar helaas- studeerpauze toch niet meer inhouden en opende ik zeer nieuwsgierig mijn pakje. Ik vond een briefje met zeer lieve wensen en een kadootje waarin een zakje zat met nog een zakje in (oh die spanning!) waarin ik uiteindelijk een heel mooi setje juwelen vond, gemaakt met zilver en zoetwaterparels!

Tess, volgend jaar doe ik zeker weer mee en JeMaMuse, heel erg bedankt!

PS. Ontdek hier voor wie ik Santa gespeeld heb...

Coup de foudre.

De vogeltjes floten al toen we langs het water naar huis wandelden. Het vroor, maar je jas hing open en de wind speelde met je sjaal. Je sloeg je arm om mijn middel en vertelde honderduit. Ik luisterde overdonderd, sloeg uiteindelijk aarzelend mijn arm om je heen. "Je zegt niet zo veel," zei je, "maar ik heb het gevoel dat je me begrijpt." Ik keek je aan en verdween in je jas. Je kusjes bezorgden me kippenvel.

Onverwacht.

Iemand botste tegen me op. Ietwat geïrriteerd draaide ik me om en keek hem aan. "Wat heb jij een mooi kapsel!" floepte hij eruit.

Sindsdien loop ik rond als een kieken zonder kop.

Winter.

Winter. Je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt

is het nooit volledig duister, nee,

er is de klaarte van een soort geloof

dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

Hartenzeer.

Je verdient mooie woorden noch liefdevolle herinneringen.

Binnenkort hebben we elkaar al een jaar niet gezien.

Ik mis je verschrikkelijk.

Appelmoes.

De verbrande geur van kraampjes met hotdogs en gesuikerde noten. De overdaad aan neon en reclame op Times Square. De stoom die 's avonds echt uit de grond krinkelt. De lieve homies in Harlem en busy bankmannen in Wall Street. De oude kerkjes geperst tussen hoge, statische gebouwen. Het verloren 'Happy New Year' kaartje bij de Hudson River, datum: 23 september 2009. De wind die eindeloos door de kaarsrechte straten raast en de paar scheve straatjes met prachtige graffiti die alles ontregelen. Het bruidspaar bij zonsondergang onder Brooklyn Bridge. De stortbui tijdens de uitbundige parade ter ere van Halloween. De hamburger met pickle, take-away koffie en pumpkin cake. West Side Story op Broadway en de architectuur van het Guggenheim. De vrouw die voorleest op de metro voor het jongetje met een enkele tand. De eekhoorntjes, wasbeertjes en verkleurde bladeren aan de bomen in Central Park. De vrouwen met panterprint jassen in gele taxi's en de sirenes van rode brandweer(speelgoed)auto's. The Empire State Building, het onwerkelijke uitzicht en de ontelbare lichtjes.

Al dagen droom ik weg bij beelden en herinneringen. Ik vind de woorden niet die eer doen aan herfst in een stad van dromen en contrasten.

Sprookje.

Ik keek toe hoe onbekenden dansten op Rock and Roll alsof hun leven van deze ene avond afhing. Net toen ik besloot dat het al laat genoeg was, nam zijn hand de mijne. Hij keek me aan, iets te lang, niet lang genoeg. Plots zwierde hij me in het rond en ving me op toen ik mijn evenwicht verloor. "Ik kan niet zo goed dansen." verontschuldigde ik me verlegen. "Ik doe ook maar alsof." antwoordde hij.

We dansten samen, soms alleen. Onze ogen lieten elkaar niet meer los, onze handen vonden elkaar telkens weer. Hij kuste me. Tijd stond stil en anderen verdwenen. Toen het licht begon te worden, fluisterde ik mijn naam in zijn oor. Verward keek hij me aan en zei: "Als je de waarheid vertelt, leiden broodkruimels en kiezels ons straks samen naar huis." Hij probeerde de verbazing op mijn gezicht weg te kussen, tevergeefs.