Pièce unique.

Toen zij die voormiddag een lifter meenam in haar autootje, was ze nog een jong ding dat werkte bij haar vader in de bakkerij. Hij was een schone kerel, bijna afgestudeerd, oudste zoon van de smid. Twee maanden, een diploma, slechts enkele ontmoetingen en een huwelijk later reisden ze samen met de boot naar Afrika. Jong en zot, ontsnappend aan een leven in de bakkerij of smis. Tien jaar later keerden ze terug, enkele kinderen en een hart vol verhalen rijker.

Toen ik vanochtend een lange rok van mijn grootmoeder uit mijn kast nam, droomde ik weg bij de prachtige stof. Mijn grootmoeder heeft haar kledingstukken uit die tijd geschonken aan haar kleindochters: unieke stukken, op maat gemaakt met de stoffen die voorhanden waren in 'de brousse' en de jurkjes met open rug, ruches of strikje ogen zo modern. Wat een dame! Ik heb mijn rok nog niet vaak eer aangedaan, niet wetende hoe of wanneer. Tot vandaag: wat voelt het fijn om zo verhalen met me mee te dragen.

Nageltooi.

Blauw, groen, geel & oranje. Mijn zusje gaf me voor kerstmis kleur cadeau, omdat ik al zo veel tinten rood en roze heb. Ik trek strepen op een stukje papier en versier mijn muur met een indiaan, mijn handen met een regenboog. Misschien wordt dag in dag uit woordjes en grammatica leren zo wel plezieriger...?

Tell me did you feel that.

De xylofoon waar we als kleine kinders uren op tokkelden bij mijn grootmoeder en grootvader is al lang verdwenen, maar waar is hij eigenlijk heen? Graag had ik volgende week dit deuntje leren spelen op het kerstfeest, zo ergens tussen de pompoensoep (geserveerd in haar uitgeholde zelve) en de winterwandeling door.

The sound of silence.

De vrieskou van december staat al voor de deur, maar onze verjaardagskalender houdt dit jaar meer van de zomer. Ik denk aan mijn zus, de enige die de kalender in de gaten houdt maar in augustus vertrokken is naar the Big Apple. Mijn vader besluit de kalender eindelijk eens juist te hangen en terwijl hij de maanden omslaat, kijkt hij na wiens verjaardag we vergeten zijn. "Morgen is de Fransman jarig," zegt hij, "je hebt er nog een hartje naast getekend!" Ik verschiet een beetje, het voelt vreemd de dag te vergeten die je vroeger dacht jaar na jaar te zullen vieren en zeker nooit te vergeten.

De volgende dag feliciteer ik hem met enkele woorden. Een verborgen groet à la ikziejewaarschijnlijknooitmeermaarwelnogaltijdgraagenhetgajegoed. Zijn antwoord bevestigt mijn woorden en gevoel. Weten dat we veel voor elkaar betekenen, weten dat we beiden gelukkig zijn, maar vooral weten dat we elkaar (hebben) laten gaan, geeft rust.

Appelmoes.

De verbrande geur van kraampjes met hotdogs en gesuikerde noten. De overdaad aan neon en reclame op Times Square. De stoom die 's avonds echt uit de grond krinkelt. De lieve homies in Harlem en busy bankmannen in Wall Street. De oude kerkjes geperst tussen hoge, statische gebouwen. Het verloren 'Happy New Year' kaartje bij de Hudson River, datum: 23 september 2009. De wind die eindeloos door de kaarsrechte straten raast en de paar scheve straatjes met prachtige graffiti die alles ontregelen. Het bruidspaar bij zonsondergang onder Brooklyn Bridge. De stortbui tijdens de uitbundige parade ter ere van Halloween. De hamburger met pickle, take-away koffie en pumpkin cake. West Side Story op Broadway en de architectuur van het Guggenheim. De vrouw die voorleest op de metro voor het jongetje met een enkele tand. De eekhoorntjes, wasbeertjes en verkleurde bladeren aan de bomen in Central Park. De vrouwen met panterprint jassen in gele taxi's en de sirenes van rode brandweer(speelgoed)auto's. The Empire State Building, het onwerkelijke uitzicht en de ontelbare lichtjes.

Al dagen droom ik weg bij beelden en herinneringen. Ik vind de woorden niet die eer doen aan herfst in een stad van dromen en contrasten.

Vechten.

Sinds Samen Alleen zijn de tijden veranderd. Mijn verhaal werd beter ontvangen dan ik had durven dromen. De opluchting was zo groot, zo fijn. Samen zochten we naar een oplossing en vandaag, enkele weken later, voel ik dat we de juiste hebben gevonden. Ook schreef hij plots na lange stilte weer. Ik las zijn verhaal, en merkte dat zijn woorden me niet langer van mijn voetstuk gooien.

Na een verwarrend jaar voelt het alsof alles eindelijk op zijn pootjes terecht komt. Samen is alles zo veel mooier, makkelijker en beter dan alleen. Ik voel me vrijer, gelukkiger en ben dankbaar om zo veel lieve en prachtige mensen om mij heen. Het waren niet de mooiste dagen van mijn leven, maar toch zal ik ze eeuwig met me meedragen en zullen ze me eraan herinneren waarom ik vecht voor beter.