Vechten.

Sinds Samen Alleen zijn de tijden veranderd. Mijn verhaal werd beter ontvangen dan ik had durven dromen. De opluchting was zo groot, zo fijn. Samen zochten we naar een oplossing en vandaag, enkele weken later, voel ik dat we de juiste hebben gevonden. Ook schreef hij plots na lange stilte weer. Ik las zijn verhaal, en merkte dat zijn woorden me niet langer van mijn voetstuk gooien.

Na een verwarrend jaar voelt het alsof alles eindelijk op zijn pootjes terecht komt. Samen is alles zo veel mooier, makkelijker en beter dan alleen. Ik voel me vrijer, gelukkiger en ben dankbaar om zo veel lieve en prachtige mensen om mij heen. Het waren niet de mooiste dagen van mijn leven, maar toch zal ik ze eeuwig met me meedragen en zullen ze me eraan herinneren waarom ik vecht voor beter.

Strik.

Ik open mijn raam en ga zitten in het kozijn. Benen bungelen, thee dampt. Ik zoek de torens in de mist en gelukkig ontwar ik lichtjes hun silhouet. Ik luister naar de vallende regen en kijk hoe cirkels en belletjes in plassen snel opduiken, nog sneller verdwijnen. Net zoals hij. Mijn oog valt op een fles parfum, verscholen achter bloemen en kaarsen op mijn vensterbank. Ik strek mijn hand uit, twijfel even, maar pak het flesje dan toch. 'Niet ruiken, niet ruiken.', weergalmt het in mijn hoofd. Ik ruik toch. Zijn geur vervult en pijnigt me.

Het is tijd. Ik diep de doos die hij ooit voor me beschilderde op uit mijn kast en leg er de fles in. Ik neem de boeken die hij me gaf, de brieven die hij me schreef, de foto's, het muziekdoosje waar hij zo vaak aan draaide, vrolijk en vals meezingend, de metrokaartjes, de laatste roos. Ik sluit de doos, strik er een lint rond en zet hem ver weg boven op mijn kast.

De strik zal de doos sieren tot de dag dat we elkaar terug zien. Samen zullen we eindelijk proeven van de fles wijn die ik lang geleden voor ons meebracht uit Saint-Amour. Samen zullen we onze opgeborgen verhalen en liefde herinneren. Samen zullen we besluiten dat ondanks het einde, het verhaal mooier was dan ooit gehoopt.

M.

Ik wil mijn hoofd legen, maar woorden blijven uit.

Hij gaat het niet redden. Verdomme.

Gedicht.

Vergeet je niet te leven

dacht ik laatst

de tijd hield stil

een adempauze even

en als je nu eens zonder haast

buiten de tijd om wil

slagbomen neergelaten

dolgedraaide wijzerplaten

onder je door of langs je heen

ze laat voor wat ze zijn en dan

meer lucht en ogen van

het goede aardse zien

een beetje ruimte worden en misschien

iets meer gericht alleen

Kees Hermis

Vandaag bleef ik staan, alles even loslatend.

Dank aan de sticker op het raam.

Voornemen.

De afgelopen weken waren zo druk dat ik aan nadenken noch schrijven toekwam. Vandaag voelde dat beangstigend, alsof ik weer geheel met schrijven stoppen zal als ik niet snel genoeg ingrijp, alsof ik vergeten was dat het mij tot rust brengt. Het is dringend tijd voor gedachten, herinneringen en rust. Het is tijd voor verhalen.

When autumn leaves start to fall.

Zonder ophouden vliegt mijn trui aan en uit. De zon, wolken, wind en regen plagen elkaar, iedereen verwarrend. De zomer van haar troon stotend, verovert de herfst langzaam het land. Ik wandel langs water en bomen. Terwijl voor mijn voeten de eerste bladeren vallen, strelen zon en wind mijn gezicht. Mijn oog valt op een groot kruis aan de andere kant van het water. Verwondert vraag ik me af hoe het kan dat ik het nu pas ontdek. Ik besef dat ik met opgeheven hoofd langs het water wandel, mijn blik in het rond laat dwalen en niet meer in de verte van het water tuur. Ik neurie een melodie en voel hoe het deze herfst mijn hart vervult in plaats van beklemt. Ik voel verandering, hoop en geloof. De herfst is in mij.

Samen alleen.

Sommigen om mij heen lieten het ver komen voordat ze hun verhalen vertelden, veel te ver. Meerdere keren stond ik er vroeger al van versteld. Toegeven aan onszelf dat er iets aan de hand is, toegeven dat we datgene niet alleen kunnen oplossen en uiteindelijk om hulp vragen.. Het steelt allemaal veel tijd van ons, veel te veel. Keer op keer heb ik mijn beste raad gegeven, mijn liefste woorden toe. Ze mochten het nooit meer zo ver laten komen. Ik zou er altijd voor hun zijn. Ze deden er vooral goed aan toe te geven dat ze niet sterk genoeg zijn. Niemand kan het alleen, voegde ik er telkens aan toe.

Anderen raad meegeven, helaas betekent dat bij mij nog steeds niet het zelf ook aannemen. Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ook ik het niet alleen kan, te lang. Dat besef is er al even, ondertussen wordt het tijd dat ik om hulp vraag. Ik heb ongelofelijk veel schrik en ben al enkele dagen mijn moed bijeen aan het rapen, maar sinds ik deze beslissing heb genomen, is een nare, verlammende druk weggevallen. Binnenkort maak ik eindelijk samen mijn geluk.