De wervelwind waar ik een tijdje geleden over schreef, is nog altijd niet gaan liggen. De afgelopen dagen waait ze zelfs harder dan ooit tevoren. Als ik slapen wil om niet meer na te denken, weet ik hoe laat het is. Awel, tis van datte. Ik staar reeds de hele ochtend naar mijn scherm, maar schrijf geen woord. Ik denk na en raak alleen maar verwarder. Mijn hoofd moet echter leeg, daarom schrijf ik nu zonder nadenken en zie ik wel waar ik uitkom.
Na vier jaar en drie verschillende studies (meer uitleg laat ik even achterwege) is het voor mij genoeg geweest. Ik ben het beu mijzelf en anderen te overtuigen dat ik het echt wel kan, dat het dit jaar anders zal zijn, dat ik het anders aanpakken zal, dat dit de juiste studiekeuze is, dat.. dat.. dat.. Ik kan niet meer. Ik wil mijzelf niet langer wijsmaken dat het anders zal gaan dan de voorgaande jaren. Het is niét zo. Ik heb mijn best gedaan, ik heb doorgezet, ik heb mijzelf weer opgepakt toen het nodig was, ik heb doorgebeten, ik heb om hulp gevraagd. Ik zie echter geen resultaat, terwijl de nood aan positieve bevestiging hoog is. Ik hou het zo niet lang meer vol.
Ik besef nu pas dat dat niet het einde van de wereld betekent, dat dat niet betekent dat ik gefaald heb en al helemaal niet dat ik dom ben. Vroeger voelde dat wel zo en wilde ik mij kost wat kost bewijzen. Studeren en een diploma halen was de enige optie. De druk die ik zo op mijzelf legde, verlamde me alleen maar meer. Ik merk echter dat ik op een punt ben gekomen, dat ik inzie dat studeren niet voor mij is weggelegd. Ik word er ongelukkig, ongelofelijk zenuwachtig, verward en moe van. Het hele jaar door galmt er 'studeer!' door mijn hoofd, want: 'het is nu of nooit!'. Misschien is het wel nooit? Misschien is het later, maar in elk geval is het niet nu. En wie weet is het beter zo. Ik hoop het.
Over twee weken krijg ik mijn resultaten van dit semester. Ik kan dan concreter nadenken en plannen. Wel/niet. Het voelt raar, langs de ene kant ben ik ongelofelijk triestig, radeloos en zenuwachtig, terwijl het langs de andere kant als een opluchting voelt. Ik heb het gevoel dat er geen tijd meer te verspillen valt, indien ik (voorlopig) stop met studeren. Wat ga ik dan doen? Hoe? Waar? Hoe overtuig ik anderen van mijn plannen? Moet ik hun daar wel van overtuigen? Hoe ver moet ik gaan? Waar te beginnen? Wat zijn mijn opties? Ik weet het allemaal niet.
Verhalen of raad. Tips of websites. Goed of slecht. Vragen of antwoorden. Deel het alstublieft met mij hier of via mail. Ik ken (gelukkig) niemand om mij heen die in dezelfde situatie zit, maar dat maakt het ook alleen maar spannender (en vervelender). Ik zit met mijn handen in mijn haar en al is mijn verhaal hier verre van compleet, ik geloof desondanks dat elk gedeeld woord waardevol kan zijn.
Oh wat een vervelende situatie. Ik denk dat stap 1 is, dat je helemaal niemand enige "verklaring" verontschuldigd bent. Je kiest voor jezelf wat het beste voor jou is.
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat je verder ook vrede moet nemen met feit dat studeren gewoon niet voor iedereen altijd zo evident is. Sommigen bezitten zeker de capaciteiten, maar lukt het op een of andere manier niet.
Studeren is tuurlijk belangrijk voor de toekomst, maar je moet wel nog steeds gelukkig blijven. Als een studie je zo depressief maakt, dan is het beter te stoppen en iets nieuws te doen.
Iets nieuws, kan gaan van een andere studierichting (misschien iets praktisch, iets creatief), tot eventueel reizen, tot werken...
Doen wat je ongelukkig maakt is geen goed plan naar mijn mening...Natuurlijk hoort er bij elke studie stress, ongelukkige momenten, woede...Maar als dit alles overheerst, is het tijd denk ik een andere richting in te slaan.
Succes met je keuze en er over nadenken (was ik vergeten zeggen). Ik heb heel lang in een soort gelijke situatie gezeten, dus ergens klinkt je verhaal mij bekend in de oren!
BeantwoordenVerwijderenMaar u maakt wel plannetjes en beschikt over een gezonde dosis zelfreflectie van jezelf dingen afvragen enzo. Daarmee ben je al honderdmaal verder dan de meeste mensen die in eenzelfde soort situatie zitten denk ik, en er verder niet bij nadenken. (Dat het ook aan je ‘vreet’ is natuurlijk minder prettig.)
BeantwoordenVerwijderenWat meer zoeken, en het dan niet alleen in je hoofd laten afspelen maar het ook juist allerlei verschillende dingen proberen (en op die manier kijken wat werkt, bevalt, etc.) Succes!
Wat ontroerend geschreven over iets dat je toch heel erg aan het hart gaat. "want: 'het is nu of nooit!'. Misschien is het wel nooit?" Vond dat echt mooi. Deze reactie is een beetje laat, maar Advies: maak een schriftje. Schrijf er een inleiding voor. Schrijf op blz 2 de naam van een beroep. Waarom wel, waarom niet. Hoe zou je dat kunnen worden, waarom niet, waarom ben jij daar geschikt voor. En zo verder... dan zul je veel leren over jezelf dat kunt gebruiken denk ik.
BeantwoordenVerwijderenOf tenminste, ik heb het ooit met beroepen gedaan, maar je kunt het ook doen met opties die je overweegt.
BeantwoordenVerwijderenAch, ik heb 4 jaar gestudeerd en nu heb ik absoluut geen zin meer om te doen waar ik voor studeerde. En mijn tweede studie heb ik welgeteld 1 semester volgehouden, ook omdat ik er ongelooflijk ongelukkig door werd - ik herken je verhaal. Volgens mij is het best om je gevoel te volgen, je komt sowieso wel waar je wil geraken. Ook al heb je nu géén idee waar dat is - zoals ik.
BeantwoordenVerwijderenAls ik je ook een goede raad mag geven: pieker nu even niet teveel, neem wat tijd voor jezelf, doe waar eerder geen tijd voor had en vooral waar je zin in hebt. Geloof me, die paar maanden niks doen hebben mij ferm deugd gedaan en waren zeker géén tijdverspilling. Je merkt zelf wel als het weer tijd is om even stil te staan bij wat je wil doen.
Veel liefs.
Een goede vriendin van mij zit in een vergelijkbare situatie. Wat ik tegen haar zeg wil ik ook tegen jou zeggen: het is geen falen! Studeren is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd, maar dat heeft niets met falen of slagen te maken. Hoe cliché het ook klinkt, iedereen heeft nu eenmaal andere talenten en voorkeuren. En ook niet iedereen weet even goed wat de voorkeuren en talenten precies zijn. Tijdverspilling moet je het ook niet noemen: je leert overal van en alle ervaringen helpen om volgende keuzes te maken.
BeantwoordenVerwijderenVolg de raad van Lisa: neem tijd voor jezelf. Het heeft allemaal geen haast, dingen forceren werkt alleen maar averechts. Veel succes.
keuzes zijn nooit evident maar je zal er nooit alleen voor staan
BeantwoordenVerwijderenIk heb je gemaild x
BeantwoordenVerwijderenoh Marguerite, wat moeten dat vermoeiende jaren geweest zijn. Ik hoop dat je snel rust in je hoofd vindt zodat er iets kan komen bovendrijven uit die wild golvende massa, iets waarmee je kan beginnen. Niet persé dat waarvan je denkt te dromen, want weet je, zelfs na 4 jaar studeren maak je foute keuzes en leer je de essentie pas onderweg. Je staat net op hetzelfde punt als elk ander, aan het begin van een carrière die een tikje angstaanjagend lijkt maar heel snel begonnen is. Ook al is het met kleine stapjes, niet alles hoeft snel te gaan.
BeantwoordenVerwijderenmarguerite, klingt zwaar maar ook als een heel belangrijke realisatie. dat het misschien niet JOU weg is. en volgens mij moet het niet jou weg zijn. er zijn heel veel verschillende manieren en paden om onze doelen te berijken.
BeantwoordenVerwijderenik vraag mij aaf wat je studeert en wat je wil doen? ik ben benieuwd...
maar vooral hoop ik dat je misschien rust kan vinden om je eigen pad te zoeken. een pad wat voor jou beter klopt.
veel liefs en sterkte!
♥
aaah dit is geen leuke situatie...je moet het ook niet zien als opgeven, maar misschien een pauze nemen en kijken wat je leuk vindt. je talenten kunnen je ook ver brengen. succes *hug*
BeantwoordenVerwijderenPauline, ik ben misschien inderdaad niemand een verklaring schuldig, maar toch is dat lastig want het voelt wel zo. Ik weet wel dat het niet zo is, maar.. hoe moet ik dat uitleggen? Het is een beetje zoals het idee dat mensen hebben dat kanker krijgen of een auto ongeluk hun nooit zal overkomen. Je gelooft dat stellig tot op de dag dat het niet meer een 'vervanuwbedshow' is, maar jijzelf of iemand in je dichte omgeving iets overkomt. Dit voelde voor mij altijd hetzelfde, ik ben degene die goed ging studeren, alles is altijd al goed gegaan.. Dat idee. Zelf accepteer ik nu langzaamaan dat dat misschien niet het geval is, dat ìk misschien wel degene ben die geen diploma zal hebben en niet die ene andere. Wat oke is, maar voor anderen (mijn ouders, ...) ten opzichte van mij nog 'die vervanhunbedshow' - al zijn ze ook niet naïef natuurlijk, maar ze hebben nog hoop. Ik (momenteel even) niet. In elk geval, ik vind uw woorden lief en je hebt gelijk. Ik hoéf niet nog langer dit 'ongelukkige' pad te volgen.
BeantwoordenVerwijderenJaap, ik wil altijd Japie schrijven. Ik heb de afgelopen week vaak aan uw woorden gedacht, niet alleen maar nadenken (wat ik echt allèèn maar doe), maar ook doen doen doen. Uitproberen. Deze donderdag krijg ik mijn uitslag, vanaf dan zullen er knopen worden doorgehakt en plannen gesmeed + uitgevoerd. Ik ben benieuwd.
Nobravery, goede tip. Ik heb dat nog nooit gedaan eigenlijk, een overzicht gemaakt van hoe/wat/waar/wat maakt mij gelukkig/wat zie ik mijzelf doen enzovoort.. ik begon er wel altijd aan, maar maakte het nooit af en alle opties bleven maar in mijn hoofd malen. Je naam doet me trouwens denken aan een spreuk die een vriendin mij enkele weken geleden stuurde tijdens de examens: Geluk helpt soms, moed altijd. Zij stuurde het mij om me moed in te spreken om verder te studeren voor mijn examens, wat ik ook deed. In mijn hoofd deed de spreuk echter iets anders: ik besefte dat ik de afgelopen jaren met veel moed steeds verder gestudeerd heb en dat ik terecht kwaad mag worden als iemand de woorden 'je geeft op' in de mond neemt.. maar dat voor mij het nu moed vergt/de om te zeggen: "oke, het gaat niet, misschien is het wel nooit?"
Dag Lisa, wat doe jij nu dan? Als je dat niet wil vertellen hoeft het niet hoor of als je mij liever een mailtje stuurt, mag dat ook. Ik wil heel graag de tijd nemen, maar vind dat zeer zeer moeilijk te verantwoorden (hier zit ik alweer met dat woord en gevoel, ik moet dat nog afleren..). Ik voel mij gewoon zeer schuldig tegenover mijn ouders die mij al die jaren zijn blijven steunen, vooral mentaal en met veel liefde, maar ook financieel. Ik wil zo graag dat ze zich om mij geen zorgen meer hoeven te maken en ik ook met hun 'geen rekening' meer moet houden, dus dat betekent op mijn benen staan, op mijn tanden bijten, plannen maken enzovoort.. 'Niets doen' vind ik dan een moeilijke optie.. al geloof ik wel dat het een goede is. Snap je?
BeantwoordenVerwijderenRuby, als ik mij goed voel, zie ik het niet als tijdverspilling. Helemaal niet, ik heb ongelofelijk veel geleerd, fijne vrienden gemaakt, avonturen beleefd, gelogen/gesproken/gehuild/geleerd/gehouden van/... Ik weet dat allemaal wel en ik ben ook niet iemand die spijt heeft van keuzes.. maar ik zou nu gewoon graag 'een plek' vinden/bereiken waar ik op mijn pootjes terecht kom. Liever vandaag dan morgen, maar ik weet dat ik het tijd moet geven.
Sowieso, insgelijks.
Tess, je krijgt een mail terug.
Jokemijn, dit vond ik fijn om te lezen "Je staat net op hetzelfde punt als elk ander, aan het begin van een carrière die een tikje angstaanjagend lijkt maar heel snel begonnen is. Ook al is het met kleine stapjes, niet alles hoeft snel te gaan." Het geeft mij moed en rust.
Sarapirat, ik denk dat ik u een mailtje ga schrijven binnenkort als antwoord. Jij bewandelt een 'ander' pad, in mijn ogen toch, van wat ik zie op je blog. Niet mijn pad, maar volgens mij wel een fijne.
Wanderlust, de pauze ga ik nemen, als als als mijn uitslagen enzovoort. Maar misschien doe ik dat wel sowieso, ik weet niet of ik als als als mijn uitslagen goed zijn wel wil verder doen. Mijn hoofd is net een achtbaan! Ik stuur je een glimlach.
Ik heb drie Masterdiploma's en ik ben werkloos. Om maar te zeggen: studeren is niet alles. Ik moest een studiekeuze maken toen ik 18 was. Nu ben ik 25 en zou - moest ik de tijd kunnen terugdraaien - iets anders kiezen.
BeantwoordenVerwijderenNeem de tijd en denk goed na over wat je wilt. Daar hoeft zelfs niet altijd een diploma aan vast te hangen. Sommige dromen zijn dichterbij dan je denkt!