108

124 dagen, 16 mei tot 16 september, einde van mijn academiejaar 2010-2011.

Voor velen zijn het fijne en zorgeloze zomerdagen, voor mij vooral studiedagen en spannende tijden. Wie heeft dat aan mijn been gelapt? Ikzelf, voor de zoveelste keer trouwens. Ik ben vastberaden ditmaal door te bijten en op het einde van de rit fier op mijzelf te kunnen zijn. Ik heb dat echt heel hard (maal tienduizend) nodig. De tijden van omzwervingen zijn voorbij, dit is mijn laatste kans. Ik ben me ervan bewust dat ik mijn zelfbeeld en geluk niet enkel van mijn behaalde resultaten mag laten afhangen. Zelfs helemaal niet, maar dat vind ik lastig.

Ik schrijf en tel af,

opdat ik volhouden zal;

opdat ik inzie dat vandaag niet precies hetzelfde is als gisteren en ook morgen anders zal zijn;

opdat ik voel dat ik allerlei dingen beleef, ook al slijt ik het grootste deel van de dag op mijn stoel;

opdat ik trots en vrijheid voel;

opdat ik volgend jaar verder studeren zal;

opdat opdat opdat nog zo veel meer.