Het liedje van den smid.

Schrijvers: de achternaam van mijn moemoe.

't Schrijverke: het lievelingsgedichtje van mijn moemoe.

Het liedje van den smid: reclame uit de jaren '40 geschreven door mijn moemoe.

2012.

Herfst ging over in winter, mijn tranen in tuiten. Gek, hoe ik me elke keer opnieuw laat vangen door stilte. Waarheen met 124 weet ik niet zeker, maar graag wil ik meer zijn dan afwezige woorden, dan de lat te hoog leggen, dan perfectionistisch schermgestaar en woordgezoek. Meer en anders, ook op zoek naar pootjes om op terecht te komen.

Een winterkaart als aftrap. Aan: jullie. Van: hij+ik+cavia+kippen+ganzen.

Zandkasteel.

Ook al is de zee soms woelig en speelt de wind met zandkorrels,

I just don't know where to shelter but with you.

De retour. (II)

1

Moeder

Grootmoeder

Overgrootmoeder

Betovergrootmoeder.

Moemoe, ge waard het allemaal. Gedichten voordragen als geen ander, menig paternoster  al biddend versleten. Ik herinner mij een huis vol mariabeeldjes en een fluitend kanariepietje in uw keuken. Ge bewaarde uw verhalen in de rimpels van de jaren.

De koude herfstwind speelt met onze haren, de warmte van de zon streelt ons gezicht. Uit onze handen valt aarde op Moemoe haar kist, zij gooit er nog een mooi keitje uit Bretagne bij. Gearmd wandelen we, verzonken in gedachten. Ook mij geeft ze een kei, eentje met geel, oranje, bruin en grijs. "Omdat gij daar toch wel een keikop moet zijn he," glimlacht ze, "ge kunt het gebruiken als press-papier." We omhelzen elkaar - wat heb ik haar gemist. Op weg naar huis heb ik tranen in mijn ogen en de kei van Moeke in mijn hand.

In gedachten schrijf ik bij zonsopgang donkere woorden van verdriet en onzekerheid. Later vind ik in zijn blik en woorden liefde, in de wandeling langs treurwilgen ademruimte. De kei op mijn blauwe tafeltje geeft moed. Uw evenwicht kwijt zijn, simpel is anders, maar: "Kop omhoog, wat er ook gebeurt", want ook dat waarde gij, mijn Moemoe.

0

Verwoorden en verweren - de rest van de zomer onbeschreven. Vandaag zijn voor morgen, gisteren laten varen.  Mijmeren achter het blauwe tafeltje uit zijn grootmoeders kelder, luisteren naar vergeten klanken en mijzelf vinden in verwaarloosde liefdes. Mijn ogen vullen zich met gelukkige tranen, ik ruil woelig in voor rust. Hierzo, samen. Hierzo, in het huis waar de kartonnen dozen eindelijk verdwenen zijn en de haan ons voor het ochtendgloren wekt. Hierzo, maar tegelijkertijd ook daarzo niet vergeten. Indien overmorgen blijkt dat het niet samen hierzo, maar daarzo is, laten we dan geen schrik hebben, maar samen gaan.

36 35 34 33

Ik probeer al enkele dagen te schrijven over mijn beslissing en plannen, maar het wil niet vlotten. Ik geniet van het thuiszijn, het koken voor mijn zussen en het wandelen met de honden. Ik ontbeet reeds iedere ochtend in de weide met wilde bramen & pruimen en gisteren voelde ik tegelijkertijd de warmte van de zon als de frisse regendruppels op mijn gezicht. Terwijl de haan vanochtend kraaide en honden speelden, plukte ik bramen. Vandaag is het moederdag, de keuken is versierd met slingers en samen met mijn zusje bakte ik een hartje .