107

Luister naar The Köln Concert door Keith Jarrett, volledig.

108

124 dagen, 16 mei tot 16 september, einde van mijn academiejaar 2010-2011.

Voor velen zijn het fijne en zorgeloze zomerdagen, voor mij vooral studiedagen en spannende tijden. Wie heeft dat aan mijn been gelapt? Ikzelf, voor de zoveelste keer trouwens. Ik ben vastberaden ditmaal door te bijten en op het einde van de rit fier op mijzelf te kunnen zijn. Ik heb dat echt heel hard (maal tienduizend) nodig. De tijden van omzwervingen zijn voorbij, dit is mijn laatste kans. Ik ben me ervan bewust dat ik mijn zelfbeeld en geluk niet enkel van mijn behaalde resultaten mag laten afhangen. Zelfs helemaal niet, maar dat vind ik lastig.

Ik schrijf en tel af,

opdat ik volhouden zal;

opdat ik inzie dat vandaag niet precies hetzelfde is als gisteren en ook morgen anders zal zijn;

opdat ik voel dat ik allerlei dingen beleef, ook al slijt ik het grootste deel van de dag op mijn stoel;

opdat ik trots en vrijheid voel;

opdat ik volgend jaar verder studeren zal;

opdat opdat opdat nog zo veel meer.

109

De betekenis of spelling van een woord opzoeken in de Dikke Van Dale leidt bij mij vaak tot een zoektocht naar leuke, nieuwe woorden. Zo las ik bijvoorbeeld:

tan'taluskwelling, v. (-en), kwelling waarbij met het begeerde in de onmiddelijke nabijheid ziet en het toch niet kan verkrijgen.

tapijt'vreter, m. (-s), (germ., <Tepichfresser), iem. die loopt te ijsberen.

Schone woorden leer ik graag.

Toen mijn grootouders in Afrika woonden, hadden ze vaak maandenlang geen nieuwe lectuur. Mijn grootmoeder las de Dikke Van Dale, met een bladwijzer, van voor naar achter, tien jaar lang. Na al die jaren wint ze nog altijd elk potje Scrabble.

110

'Gehaald bij de apotheker', glimlachte je voordat je het in mijn handen drukte. Op het etiket van een klein glazen potje schreef je 'anti-toekomststress', in het dekseltje schilderde je een hartje. Ik heb het mee naar huis genomen en kijk ernaar als ik paniek voel opkomen. Rust is een waardevol geschenk.

111

Geluk om wederzien, verdriet om verlies. Het doet deugd na al die dagen en verhalen eindelijk mijn ouders eens te kunnen knuffelen.

112

Een beetje triestig liet ik hem op het perron achter, maar kreeg snel gezelschap van vrolijke schoolkinderen op uitstap en van muzikanten met zelfgemaakte instrumenten. Uiteindelijk fleurde zij me op met haar verhalen over de vlinders in haar buik voor een (on)bekende. Na zes uur als een pakezel reizen met tram, trein en bus opende mijn zusje de deur van ons huis en gaf ons een knuffel.

Na een verkleedpartijtje verschijn ik samen met een italiaanse mama en een wereldreiziger op het verjaardagsdiner. Ik ben een tovenaar met staf,  van onder mijn hoge zwarte hoed kan een wit konijntje tevoorschijn getoverd worden. De avond is fijn, een bont gezelschap, oud en nieuw. Ik geniet, omringd door zij die ik zo graag en tegelijkertijd zo weinig zie. Liefdevolle en ontroerende woorden worden aan haar opgedragen. We beloven elkaar vaker te zien, maar weten dat het desondanks voor al-tijd goed zit.

113

Ik duffel mijzelf in, drink thee met kruidnagel en lees in bed op zolder. Buiten zoekt Dikke Dollie haar nestje, terwijl twee kleine eitjes onder de boom in het gras liggen. De dagen vliegen voorbij, 113/124. Binnenkort schrijf ik over 124, neem ik mezelf voor. Ik weet niet waar te beginnen. Als ik 's avonds slapen ga, staan mijn twee koffers vol boeken, nota's en een hoge zwarte hoed bij de deur klaar. Morgenvroeg ga ik voor het eerst sinds Pasen naar huis.