119

De dag begint op de fiets met 'ne vogelekak' op mijn rugzak. Gelukkig niet op mijn hoofd zoals in een van mijn lievelingskinderboeken. Op mijn terras draai ik in de namiddag bladzijde na bladzijde om terwijl mijn melkflessen veranderen in chocolademelk - of misschien toch eerder fristi? Diner bij kaarslicht, de verse zelfgemaakte tagliatelle smaakt heerlijk. Nog enkele bladzijden en met een gerust hart onder de wol kruipen.

120

Een fijne tête-à-tête-à-tête onderbreken om even iets te drinken op café met kennissen. Kennissen aan wie ik niet vertellen wil dat mijn grootmoeder overleden is. Kennissen die mij uitmaken voor 'zot in uw kop' omdat ik graag kampeer. Kennissen. Ik doe het niet meer, de herinnering voelt leeg.

Zeker in tijden als deze waarin mijn vrije tijd schaars is, wil ik die de komende 119 dagen beter benutten. Ik wil tijd doorbrengen met de vriendin met een buik vol vlinders vanwege een nieuwe liefde. Ik wil mijn schouder aanbieden aan de vriendin die te vroeg terugkwam van haar stage in Afrika, omdat ze er helemaal onderdoor zit. Vrienden die in andere steden of zelfs landen wonen, wil ik graag bezoeken om levens en verhalen te delen. Met mijn liefje wil ik etiketten ontwerpen voor onze zelfgemaakte confituur en zijn eerste kampeeravontuur beleven, in de hoop dat hij ook van kamperen houden zal. Ik wil mij omringen met zij die ik liefheb en vertrouw. Elkaars batterijen weer opladen, een hart onder de riem steken, een stukje geluk delen en genieten van elkaar.

121

Gisteren is mijn grootmoeder gestorven. Ik ben treurig en mijn hoofd nog een beetje kwijt, maar de kusjes van mijn lief en de woorden van mijn grootvader op de rouwkaart bieden troost.

Als ik dan ga,

laat er geen droefnis zijn, of treurnis en geween

om wat verloren schijnt en onvermijdelijk heen.

Niets is gebeurd dat mijn of dat uw wezen raakt,

dan dat wij, meer vertwijnd, in God zijn ééngemaakt.

Vake

122

Dag liefste Moesje, kussen aan Vava.

123

Bij een tas koffie wisselden we verhalen uit, eentje over liefde, een paar over verdriet. Verzonken in gedachten vloog de dag daarna aan mij voorbij. De namiddag werd ingehaald door de avond, mijn woorden door slaap en muziek.

124

De voorbije dagen bracht ik al lezend en lerend door. Ik was er echter met mijn gedachten niet bij. Mijn hoofd was onrustig en in mijn buik voelde ik voor het eerst sinds lange tijd weer faalangst.

Vanochtend telde ik de dagen en legde de vinger op de zere plek. De onoverwinnelijke eeuwigheid in een klap herleid tot 124 dagen. Aftellen = volhouden = mijzelf overwinnen.

Verhuisbericht.

Na twee jaar ben ik toe aan iets nieuws. Misschien slechts voor even, waarschijnlijk voor altijd.
Vind me in ieder geval de komende 124 dagen hier.