Verhuisbericht

Ik ben verhuisd. Het is nog wat zoeken, maar voelt als thuiskomen: DE INKTVIS

Wij eisen ijs.*

PJM

Schuiven en bibberen op een bevroren Schelde als afsluiter van een welgekomen vakantie. Eentje vol sneeuwvlokken, familie, logeerpartijtjes en zelfs een roodborstje. Mijn batterijen zijn weer opgeladen en mijn hoofd draait -fijne- overuren. Plannen en dromen krijgen vorm en ik tracht te ontdekken welke stappen ik zetten wil. Een per een in elk geval - ook hier.

* Floddertje - Annie M.G. Schmidt

Het liedje van den smid.

Schrijvers: de achternaam van mijn moemoe.

't Schrijverke: het lievelingsgedichtje van mijn moemoe.

Het liedje van den smid: reclame uit de jaren '40 geschreven door mijn moemoe.

2012.

Herfst ging over in winter, mijn tranen in tuiten. Gek, hoe ik me elke keer opnieuw laat vangen door stilte. Waarheen met 124 weet ik niet zeker, maar graag wil ik meer zijn dan afwezige woorden, dan de lat te hoog leggen, dan perfectionistisch schermgestaar en woordgezoek. Meer en anders, ook op zoek naar pootjes om op terecht te komen.

Een winterkaart als aftrap. Aan: jullie. Van: hij+ik+cavia+kippen+ganzen.

Zandkasteel.

Ook al is de zee soms woelig en speelt de wind met zandkorrels,

I just don't know where to shelter but with you.

De retour. (II)

1

Moeder

Grootmoeder

Overgrootmoeder

Betovergrootmoeder.

Moemoe, ge waard het allemaal. Gedichten voordragen als geen ander, menig paternoster  al biddend versleten. Ik herinner mij een huis vol mariabeeldjes en een fluitend kanariepietje in uw keuken. Ge bewaarde uw verhalen in de rimpels van de jaren.

De koude herfstwind speelt met onze haren, de warmte van de zon streelt ons gezicht. Uit onze handen valt aarde op Moemoe haar kist, zij gooit er nog een mooi keitje uit Bretagne bij. Gearmd wandelen we, verzonken in gedachten. Ook mij geeft ze een kei, eentje met geel, oranje, bruin en grijs. "Omdat gij daar toch wel een keikop moet zijn he," glimlacht ze, "ge kunt het gebruiken als press-papier." We omhelzen elkaar - wat heb ik haar gemist. Op weg naar huis heb ik tranen in mijn ogen en de kei van Moeke in mijn hand.

In gedachten schrijf ik bij zonsopgang donkere woorden van verdriet en onzekerheid. Later vind ik in zijn blik en woorden liefde, in de wandeling langs treurwilgen ademruimte. De kei op mijn blauwe tafeltje geeft moed. Uw evenwicht kwijt zijn, simpel is anders, maar: "Kop omhoog, wat er ook gebeurt", want ook dat waarde gij, mijn Moemoe.

0

Verwoorden en verweren - de rest van de zomer onbeschreven. Vandaag zijn voor morgen, gisteren laten varen.  Mijmeren achter het blauwe tafeltje uit zijn grootmoeders kelder, luisteren naar vergeten klanken en mijzelf vinden in verwaarloosde liefdes. Mijn ogen vullen zich met gelukkige tranen, ik ruil woelig in voor rust. Hierzo, samen. Hierzo, in het huis waar de kartonnen dozen eindelijk verdwenen zijn en de haan ons voor het ochtendgloren wekt. Hierzo, maar tegelijkertijd ook daarzo niet vergeten. Indien overmorgen blijkt dat het niet samen hierzo, maar daarzo is, laten we dan geen schrik hebben, maar samen gaan.

36 35 34 33

Ik probeer al enkele dagen te schrijven over mijn beslissing en plannen, maar het wil niet vlotten. Ik geniet van het thuiszijn, het koken voor mijn zussen en het wandelen met de honden. Ik ontbeet reeds iedere ochtend in de weide met wilde bramen & pruimen en gisteren voelde ik tegelijkertijd de warmte van de zon als de frisse regendruppels op mijn gezicht. Terwijl de haan vanochtend kraaide en honden speelden, plukte ik bramen. Vandaag is het moederdag, de keuken is versierd met slingers en samen met mijn zusje bakte ik een hartje .

39 38 37

Appels rapen in de tuin, een kistje vol. Samen appelmoes maken, een zoet huis. Voor de dag begint de kippen groeten en op zoek gaan naar verstopte eitjes. De tuinman helpen, groene vingers ontdekken en dromen over een moestuin. Een dutje doen in de zon en rust vinden op zolder. Met succes vanaf nul 'ravioli con ricotta e spinaci' maken en 's avonds gelukkig in bed kruipen. Vandaag afscheid nemen en huiswaarts keren, verlangen naar een wandeling met de honden en naar het schrijven over morgen.

40

Ik heb te horen gekregen dat ik over tien dagen op gesprek mag gaan. Alsof ik al aangenomen ben, springt zijn grootmoeder een gat in de lucht als ik haar het nieuws vertel. Wat een goei madammeke, jawel.

41

Drieëndertig dagen schreef ik hier geen ene sikkepit. Wel heb ik een beslissing genomen, schreef ik mijn eerste sollicitatiebrief ooit en schuurde ik deuren en trappen in een huisje met een grote tuin vol kippen.

74

Ontbijten in de tuin en een dikke pad redden van de pootjes van mijn hond. De eerste bloem aan mijn plant ontdekken. Binnen verkoeling zoeken en na een drukke week tijd maken voor het lezen en schrijven van blogs. Vanavond antwoorden op alle reacties en mails die ik van jullie kreeg op 84 83, waarvoor dank, maar nu eerst buiten in het gras enkele uren lezen.

75

Na tien minuten ronddolen op internet beseffen dat ik beter iets anders zou doen. Ondanks dat de zon buiten al lang ondergegaan is, sta ik plots op mijn kousen bij de buren voor eieren en duik ik de keuken in. Verse taart met een kop thee erbij, net voor het slapengaan.. o zo voor herhaling vatbaar.

78 77 76

79

Na een druilerige dag spring ik dan toch op de trein naar den boerenbuiten. Ik ontmoet de aangelopen kat die sinds enkele weken bij de kippetjes slaapt. In de tuin vangen we de laatste zonnestralen en genieten van een glas witte wijn. Slapen op zolder doen we eindelijk weer.

80

Hij schenkt me een plastieken bal uit de 'sjiekenbak'. We gaan uit eten bij mij om de hoek en ik draag mijn nieuw parelkettinkje. Ik zie hem graag.

81

Ik omhels mijn zus voor het eerst sinds kerstmis. Net voor ik naar mijn laatste examen vertrek, vind ik een prachtige brief in mijn brievenbus - net een kleine schatkist. Vriendinnen in het park en toasten met zelfgemaakte cocktails op de zomer. Plannen voor een spelletje petanque vallen letterlijk in het water, op weg naar huis springen we uitgelaten in de plassen. Een spaghettifestijn en wilde danspassen als afsluiter.

82

Een bankje onder een boom en onderaan de helling een honderdjarige eik. Een pracht van een holle boom met een altaartje alwaar Maria over bloemen, wensen en gebeden waakt. Een schonere bushalte ben ik nog niet tegengekomen.

84 83

De wervelwind waar ik een tijdje geleden over schreef, is nog altijd niet gaan liggen. De afgelopen dagen waait ze zelfs harder dan ooit tevoren. Als ik slapen wil om niet meer na te denken, weet ik hoe laat het is. Awel, tis van datte. Ik staar reeds de hele ochtend naar mijn scherm, maar schrijf geen woord. Ik denk na en raak alleen maar verwarder. Mijn hoofd moet echter leeg, daarom schrijf ik nu zonder nadenken en zie ik wel waar ik uitkom.

Na vier jaar en drie verschillende studies (meer uitleg laat ik even achterwege) is het voor mij genoeg geweest. Ik ben het beu mijzelf en anderen te overtuigen dat ik het echt wel kan, dat het dit jaar anders zal zijn, dat ik het anders aanpakken zal, dat dit de juiste studiekeuze is, dat.. dat.. dat.. Ik kan niet meer. Ik wil mijzelf niet langer wijsmaken dat het anders zal gaan dan de voorgaande jaren. Het is niét zo. Ik heb mijn best gedaan, ik heb doorgezet, ik heb mijzelf weer opgepakt toen het nodig was, ik heb doorgebeten, ik heb om hulp gevraagd. Ik zie echter geen resultaat, terwijl de nood aan positieve bevestiging hoog is. Ik hou het zo niet lang meer vol.

Ik besef nu pas dat dat niet het einde van de wereld betekent, dat dat niet betekent dat ik gefaald heb en al helemaal niet dat ik dom ben. Vroeger voelde dat wel zo en wilde ik mij kost wat kost bewijzen. Studeren en een diploma halen was de enige optie. De druk die ik zo op mijzelf legde, verlamde me alleen maar meer. Ik merk echter dat ik op een punt ben gekomen, dat ik inzie dat studeren niet voor mij is weggelegd. Ik word er ongelukkig, ongelofelijk zenuwachtig, verward en moe van. Het hele jaar door galmt er 'studeer!' door mijn hoofd, want: 'het is nu of nooit!'. Misschien is het wel nooit? Misschien is het later, maar in elk geval is het niet nu. En wie weet is het beter zo. Ik hoop het.

Over twee weken krijg ik mijn resultaten van dit semester. Ik kan dan concreter nadenken en plannen. Wel/niet. Het voelt raar, langs de ene kant ben ik ongelofelijk triestig, radeloos en zenuwachtig, terwijl het langs de andere kant als een opluchting voelt. Ik heb het gevoel dat er geen tijd meer te verspillen valt, indien ik (voorlopig) stop met studeren. Wat ga ik dan doen? Hoe? Waar? Hoe overtuig ik anderen van mijn plannen? Moet ik hun daar wel van overtuigen? Hoe ver moet ik gaan? Waar te beginnen? Wat zijn mijn opties? Ik weet het allemaal niet.

Verhalen of raad. Tips of websites. Goed of slecht. Vragen of antwoorden. Deel het alstublieft met mij hier of via mail. Ik ken (gelukkig) niemand om mij heen die in dezelfde situatie zit, maar dat maakt het ook alleen maar spannender (en vervelender). Ik zit met mijn handen in mijn haar en al is mijn verhaal hier verre van compleet, ik geloof desondanks dat elk gedeeld woord waardevol kan zijn.